In gesprek met kinderen Thuis & op school

Ruimte van Rust in school

Een Ruimte van Rust in je nieuwe school creëren, terwijl scholen toch juist plekken zijn van actie en activiteit: nadenken, onderzoeken, leren, opdrachten uitvoeren, ontdekken……. Daar zit vast een verhaal achter; wat bracht je hiertoe?

We spreken met Peter Zuidgeest, directeur van basisschool De Zeester in Monster, onderdeel van de Westlandse Stichting Katholiek Onderwijs (WSKO). In het nieuwe gebouw dat zijn school vorig jaar betrok werd een Ruimte van Rust ingebouwd. We spreken met hem over deze keuze, de reacties van ouders en de katholieke identiteit.

Het idee werd mij zo’n 12 jaar geleden aangereikt en is toen op een andere school van WSKO door de directeur van die school gerealiseerd. Met de nieuwbouw van onze school zag ik een kans. Er gebeurt zóveel in ons leven en natuurlijk ook in de scholen; het is goed om in die hectiek rust te creëren. Ook kinderen zijn daarbij gebaat, vooral als er ingrijpende dingen in hun leven plaatsvinden. Dus tekende de architect op mijn verzoek meteen een ruimte in het gebouw die we in eerste instantie ‘stilteruimte’ noemden. Maar je hoeft er niet stil te zijn; je mag er ook stil staan, in alle rust dus.

Hoe ziet de ruimte eruit en wat is er gebeurd sinds die er is?

Het is een aparte ruimte in het gebouw, maar geen afgesloten ruimte. Via een raam blijft naar binnen en naar buiten kijken mogelijk. Je oog wordt er meteen naar het grote glas-in-loodraam getrokken van handen die een ster omvatten. Gemaakt in de pastorie door een beeldend kunstenaar van de Splintergroep. Het raam verwijst naar onze naam, De Zeester, die weer verwijst naar onze missie om van alle kinderen sterren te maken die kunnen stralen in deze wereld. Er staat een grote kaars en er hangt een kruis. Ook het Wees gegroet kun je er lezen.

Bij Allerzielen hebben we kleine kaarsjes aangestoken voor wie we missen in ons leven. Toen de opa van één van onze leerlingen onverwacht overleed, heeft het meisje een tekening gemaakt en deze samen met haar juf in deze ruimte opgehangen. Later is de tekening meegegaan naar de begrafenis.

Zo’n ruimte wordt een beetje ‘heilige grond’, zie je dat zo?

Zo kun je het uitdrukken, maar ik wil het ook niet teveel invullen. Het is vooral een plek waar iets kan ontstaan, waar het ongrijpbare en onbenoembare in ons leven kan zijn wat het is. Het hoeft niet beredeneerd, ontrafeld of geanalyseerd te worden. We hebben bisschop v.d. Hende gevraagd om de ruimte in te zegenen en dat heeft hij gedaan. Zo bekrachtig je dat het een bijzondere ruimte is; hier mogen ook geen dozen, stoelen of buggy’s worden geplaatst. Kinderen leren hierdoor: deze ruimte is anders dan alle andere ruimtes in school.

Ik wil onze kinderen nog weleens vragen hoe ze het ervaren, deze plek.

Is dit een manier waarop een school vandaag uiting kan geven aan haar katholieke identiteit?

Ja, dit kan zeker één van de manieren zijn. We zoeken als scholen natuurlijk naar hoe we dat kunnen invullen. Onze ouderpopulatie is divers maar uiteraard brengen de ouders of wijzelf de identiteit ter sprake bij de kennismaking. Nu laten we ze ook deze ruimte zien. En het goede is dat ouders, wat ze ook geloven of niet geloven, zeggen: dat is mooi, wat bijzonder dat jullie daaraan gedacht hebben. Zo merk je dat het alle ouders aanspreekt. We gebruiken nieuwe vormen èn onze traditie. Wij staan nu weer voor de vraag hoe we deze ruimte ‘levend’ kunnen houden en nog meer invulling kunnen geven.

Gerelateerde artikelen